صرفنظر از نتیجه وحواشی بازی تراکتور و پرسپولیس ، باید گفت این   یکی از مهیج‌ترین،  زیباترین وسازمان‌یافته‌ترین بازی‌های دوتیم ایرانی  
یکی دوسال اخیر بود ه است؛اگرچه  درچاچوب  جام حذفی بود. البته جام حذفی   محل اولین وآخرین اشتباه است که همین اتفاق در روز پنجشنبه سرد تبریز رقم خورد.دو تیم دو شیوه و دو تاکتیک متفاوت را به کار گرفته بودند.تراکتور سیستم ۲ -۴-۴و پرسپولیس آرایش ۱-۲-۳-۴را برگزیده بود.اتخاذ این دو روش نشان داد که در تفکر دو تیم بازی تهاجمی قرار دارد؛البته با این تفاوت که پرسپولیس به تشکیل لایه‌های دفاعی بیشتر توجه داشت.
در اجرای این روش هیچ اشتباه تاکتیکی دیده نشد،اما آنچه به چشم آمد اشتباهات فردی وخارج از تاکتیک تیمی بود که از سوی بازیکنان رخ داد.حتی دو گلی که در جریان بازی رقم خورد بیشترناشی از اشتباهات فردی بود که بر اساس جاگیری  یا عدم خروج مناسب دو دروازه بان ، یعنی نیارمند وبیرانوند رقم خورد.از این رو تراکتور در همان ۲۰دقیقه نخست دو فرصت‌گلزنی را پیش روی خود دید اما واکنش‌های پیام نیازمند مانع‌از رویش گل شد.تراکتور با ایجاد پرس از بالا تمامی فضاهای نفوذی پرسپولیس را مسدود کرده بودوپرسپولیس هم برای خروج از این فشار سنگین، پاد زهر ساده ای را به کار گرفت.عرض دادن به بازی وایجاد بازی تاخیری با پاس‌های کوتاه جهت توقف سرعت بازی  ؛با این حال تراکتور در حمله سازمان یافته عمل کرد ودرمقابل پرسپولیس با نزدیکی خطوط سه گانه اش مقاومت خوبی از خود نشان می‌داد.پرسپولیس زمانی خود را همتراز تراکتور دید که سروش رفیعی را با ایجاد تعویض از ترکیب تیم خارج کرد. در حقیقت یخ تیم پرسپولیس با این تعویض باز شد. با خروج سروش از ترکیب تیم  تعداد پاس به عقب و عرض دادن به بازی کاهش یافت. اضافه شدن باکیج وعمری به ترکیب تیم،تعداد پاس‌های یک از خط هافبک به حمله وتعداد کوبیدن عمری به عمق دفاع تراکتور افزایش یافت. این تغییرات بر زیبایی وهیجان بازی افزود  تاحتی گل تساوی پرسپولیس روی خروج ناموفق بیرانوند از دروازه در دقیقه ۹۶به دست آید.  جذاببت در دو وقت اضافه بازی هم وجود داشت.هر چند که تراکتور در شروع وقت‌های اضافی، نادری را با کارت قرمز داور اخراج شده دید تا دوندگی این تیم بیشتر از حد معمول دیده شود.
 عقب نشینی
تساوی دو تیم باعث شد تا بازی  به وقت‌های اضافه کشیده شود . پرسپولیس با اعتماد به نفس ناشی از گل تساوی اش در آخرین ثانیه‌های بازی در وقت‌های قانونی توانست بازی را مالکانه آغاز کند. همین امر باعث فشار روی دفاع میزبان شد، اما این روش استمرار نداشت وخیلی زود عقب نشست. نهایتا تلاش هر دو تیم  راه به جایی نبرد تا ضربات پنالتی تکلیف تیم برنده را مشخص کند. در ضربات پنالتی باز اشتباه‌های فردی تعیین‌کننده شد تا تعداد ضربات پنالتی به عدد ۱۱ برای هر تیم برسد.در این میان نتیجه ۸بر۷به سود تراکتور ثبت شد تا با خداحافظی پرسپولیس، تراکتور به شکار جام نزدیک شود.
زشت وزیبا
گذشته از نتیجه بازی، زشتی‌ها و زیبایی‌های  بازی هم به چشم آمد.تراکتور در فاز حمله امید هایش را در ساق‌های حسین‌زاده وهاشم‌نژاد جستجو می‌کرد، اما این بازیکن به حمل توپ بیشتر علاقه نشان می‌داد تا جائی که توان حمل توپ را از دست می‌داد.به عبارت دیگر این دو بیشتر در خدمت خودشان بودند تا تاکتیک تیم.از این رو تراکتور بوی گل نمی داد.در پرسپولیس بازیکنان مکمل کم دیده می‌شود،‌به همین دلیل اوسمار اعتقاد دارد که جنس پرسپولیس جور نیست.خصوصا در خط حمله ،دفاع کناری ومرکز ثقل زمین.
بدترین‌ها وبهترین ها
ماراتن ضربات پنالتی بازهم تصویر بدترین و بهترین‌های فردی را به تصویر  کشاند.بدترین‌ها بازیکنانی بودند که   ضربات را با بی دقتی و به اصطلاح ازسر شکم سیری نواختندوبهترین‌ها نیازمند وبیرانوند بودند که با هوش وذکاوت و واکنش‌های جالبشان بار سنگین بازی را بر دوش کشیدند .